Wojny, zarazy, genialne odkrycia, lądowanie na Księżycu - tak tworzy się historia. Te wszystkie wiekopomne wydarzenia są jednak niczym, w porównaniu do tego, co wydarzyło się we wtorek w Chorzowie.

Sztuką było nie dostać w tym momencie zawału, bo wydawało się, że to co było tak blisko znów się oddala.  Trudno się dziwić, że doping był chwilami rwany, a wielu przeżywało każde boiskowe zagranie - nie jesteśmy przecież maszynami. Emocje udzieliły się wszystkim - tym starszym i tym zaliczającym pierwszy wyjazd, nerwowo na zegar spoglądali i ci lepiej zbudowani i ci mniej wysportowani - dla wszystkich liczyło się tylko jedno - wygrać i przedłużyć nadzieje. Jeden z kibiców zastanawiał się w przypływie desperacji dlaczego choć raz szczęście nie może się do nas uśmiechnąć tylko ciągle wiatr wieje w oczy.

Nic nie mogło zabrać zwycięstwa, pozostało tylko czekać na wiadomości z Krakowa. Kilkadziesiąt sekund później nastąpił drugi cud, trzęsienie ziemi, spadł grom z jasnego nieba - Cracovia wyrównała w ostatniej sekundzie meczu, co dawało nam pozycję lidera przed ostatnim meczem sezonu. Wiadomość błyskawicznie rozeszła się po sektorze i spowodowała drugi wybuch nieokiełznanej, dzikiej radości. Naprawdę brakuje słów by opisać te emocje - część ludzi, pamiętając o wcześniejszych lipnych doniesieniach nie dowierzała, inni wyglądali jak opętani skacząc, krzycząc lub wisząc na płotach, jeszcze innym zaszkliły się oczy. Chwilę później skończył się mecz, a z naszego sektora rozległo się gromkie "Mistrz, mistrz Kolejorz!" Momentalnie podbiegli do nas piłkarze - nie wszyscy znali jeszcze wynika z Krakowa więc część tonowała nastroje, ale erupcji tego wulkanu nie dało się już powstrzymać - głośnym śpiewom i okrzykom nie było końca, wszyscy zwariowaliśmy ze szczęścia. W ciągu 60 sekund przebyliśmy drogę z piekła do raju i nic nam tego nie mogło już zabrać.

Dość długie pomeczowe oczekiwanie na sektorze minęło błyskawicznie, wszyscy przybijali piątki, sprawdzali tabele albo po prostu nie dowierzali w to, co się stało. Jakiś czas później kilku zawodników przyszło przybić piątki pod płotem - oprócz podziękowań nie zabrakło przypomnienia, że w sobotę nie można zmarnować tego co właśnie miało miejsce, ale chyba nikt z nas i z nich nie dopuszcza myśli, że to w ogóle możliwe. Kiedy w końcu wyruszyliśmy na pociąg było oczywiste, że nie uda się wrócić zgodnie z rozkładem bo każdy wiedział co nas czeka po drodze :) Zapasy ze "sklepiku" ultrasów zniknęły momentalnie i zaczęła się wielka pociągowa impreza. Obiektem szydery stał się nasz nowy ulubieniec Mariusz Jop, na cześć którego powstała niezliczona ilość przyśpiewek i przeróbek znanych hitów. Gdy tylko zatrzymaliśmy się w Tarnowskich Górach setki osób wysypały się na peron i w asyście bębnów i rac świętowaliśmy ile sił w płucach. Taka sama sytuacja miała miejsce na kolejnej stacji i w pociągu - w każdym przedziale coś się działo, nikt nie zamierzał przeżywać tego powrotu na spokojnie. Do Poznania dotarliśmy gdy było już jasno, a miasto budziło się z wolna do życia - większość z nas musiała za parę godzin stawić się w pracy czy w szkole, nie zabrakło osób, które nie mogły mówić, ale to wszystko było nieważne - byliśmy najszczęśliwszymi ludźmi na świecie.