Kiedy w losowaniu trafił nam się wyjazd do ukraińskiego Dniepropietrowska, po początkowym załamaniu rąk, szybko doszedłem do wniosku, że jednak nie musi być wcale tak tragicznie. Kibole na Ukrainie prezentują wschodni styl kibicowania, więc raczej pewna była lekka adrenalinka, poza tym po szybkim sprawdzeniu okazało się, że po Ukrainie można dość tanio (a to było dość ważne po wydrenowaniu kieszeni przez podróże do Baku i Pragi) podróżować lokalnymi pociągami. Po pojawieniu się dostępnych opcji podróży jeszcze bardziej utwierdziłem się w przekonaniu, że bany to jedyny dostępny mi środek, bo jest znacznie tańszy od klubowego charteru i mimo wszystko chyba wygodniejszy (teraz mam już co prawda pewne wątpliwości :)) od autobusu, a poza tym gwarantujący przeżycie niesamowitej przygody i dogłębne poznanie wschodnich klimatów.

"Kto nie był - niech żałuje" - rzadko zdarza się, by z ręką na sercu móc tak podsumować wyjazd. Po meczu na Ukrainie chyba każdy z tam obecnych bez wahania przyzna, że to właśnie jeden z takich przypadków.

Inaugurację wyjazdową za sprawą europejskich wojaży mamy już co prawda za sobą, ale szara ligowa piłka rządzi się swoimi prawami. Pierwszy mecz sezonu, do którego przystępujemy jako Mistrzowie Polski dawał gwarancję, że szaro nie będzie. Udaliśmy się bowiem na prestiżowy pojedynek z łódzkim Widzewem.

Ledwo opadły emocje po wyjeździe do Pragi, a już 4 dni później zameldowaliśmy się na finale Superpucharu Polski w Płocku. Jesienny serial wyjazdowy rozpoczął się na dobre.

Po egzotycznej eskapadzie do Azerbejdżanu tym razem los uśmiechnął się do nas i w kolejnej rundzie trafiliśmy jeden z najbliższych możliwych europejskich wyjazdów – naszym rywalem była Sparta Praga.

Gdyby ktoś postawił choćby złotówkę na to, że otwarcie sezonu w Poznaniu, które miało być zaledwie rozgrzewką przed bojem o awans do grupy Ligi Mistrzów, będzie takim dreszcowcem, to dziś chyba z miejsca znalazłby się na liście 100 najbogatszych Polaków.

Ciężko ubrać w słowa to, co od kilkunastu godzin dzieje się w naszych głowach, sercach, w naszym mieście i regionie. Po długich, często chudych, latach czekania, wiary i bezgranicznego oddania Kolejorzowi w końcu ziściło się nasze marzenie - jesteśmy Mistrzami Polski!