Po I wojnie światowej i 123 latach niewoli Polska odzyskała niepodległość. Niestety Wielkopolska nie leżała w granicach nowo powstałej II Rzeczypospolitej. Mieszkający na tym terenie Polacy nie mogli się z tym pogodzić. Przez lata dbali o zachowanie narodowej kultury i tradycji. W tym celu organizowali się w różnorakie grupy i związki. Niezadowolenie z nowo powstałej sytuacji politycznej stopniowo rosło, aż doprowadziło do wybuchu Powstania. Doświadczenia organizacyjne nabyte przez lata pracy w grupach, klubach i związkach były teraz konieczne do uformowania oddziałów powstańczych. Potrzebni byli ludzie, którzy są w stanie sprostać temu zadaniu. Jednym z nich był Julian Lange.

Swoją karierę wojskową Józef Dowbor Muśnicki rozpoczął szybko. Już w wieku 19 lat studiował nauki wojskowe w szkole Wielkiego Księcia Konstantego w Petersburgu. Edukację kontynuował w Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu, gdzie dostał się po zdaniu egzaminów w 1899 roku. Aby móc studiować na tej uczelni symulował zmianę wyznania na protestanckie, ponieważ możliwość pobierania nauki dla katolików była niemożliwa.

Wieloletnia służba w państwie zaborczym spowodowała, że stał się legalistą i zwolennikiem cara, Mikołaja II. Na początku XX wieku mógł realizować się m.in. w sztabie Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, jako szef sztabu korpusu Wojsk Nadgranicznych, a także w sztabie X Korpusu w Charkowie.

Powstanie Wielkopolskie stanowi piękną kartę w historii narodu polskiego. Proces Jego przygotowań i przebieg znalazł swoje odzwierciedlenie w licznych opracowaniach, dzięki którym znana jest nam olbrzymia ilość faktów, dotyczących tego jakże ważnego dla Polski zrywu niepodległościowego. Powstanie Wielkopolskie wybuchło 27 grudnia 1918 r. w Poznaniu. Było efektem silnych dążeń niepodległościowych, a także niemieckich demonstracji siły spowodowanych przyjazdem do Poznania Ignacego Jana Paderewskiego. Wielkiego pianisty i patrioty agitującego na rzecz odrodzenia Polski. Niemcy czynili starania, aby Paderewski ominął Poznań podczas swojej podróży do Warszawy. Działania te okazały się jednak bezskuteczne. Przyjazd przerodził się w patriotyczną manifestację polskości, podczas której Niemcy dopuścili się licznych prowokacji. Padły strzały, które rozpoczęły walkę o wolną Wielkopolskę. Początkowo dowództwo nad walczącymi powstańcami objął przebywający w Poznaniu kpt. Stanisław Taczak. Następnie delegowany przez Józefa Piłsudskiego gen. Józef Dowbór - Muśnicki.

Andrzej Kopa urodził się 16 października 1879 r. w Trzcielinie w powiecie zachodniopoznańskim. Ukończył z wyróżnieniem Gimnazjum Marii Magdaleny, podejmując studia agronomiczne. Bardzo aktywnie uczestniczył w życiu społecznym okolicznych wsi. Zawsze pomocny dla innych rolników został wybrany prezesem Kółka Rolniczego w Konarzewie. Czynny udział w pracach Towarzystwa Gimnastycznego ,,Sokół” zaowocowały w latach następnych rekrutacją powstańców wielkopolskich.

Stanisław Taczak urodził w Mieszkowie k. Jarocina dnia 4. kwietnia 1874 roku. Pochodził z rodziny oberżystów, jego ojcem był Andrzej Taczak, a matką Balbina z Warasieckich. Miał młodszego brata Teodora, który został księdzem.

W latach 1880-1884 uczył się w miejscowej szkole ludowej. Naukę kontynuował w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie, 21. marca 1893 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie rozpoczął studia na Akademii Górskiej we Freiburgu. Dał się tam poznać jako osoba z dużym potencjałem naukowym. W 1897 roku uzyskał tytuł inżyniera hutnika, rok później został inżynierem dyplomowanym. Odbył praktyki w Westfalli, a następnie podjął się pracy naukowej na Politechnice Berlińskiej, został pracownikiem Katery Chemii Węgla. Na dorobek naukowy Stanisława Taczaka składają się m.in. liczne artykuły o tematyce górniczej drukowane w magazynie „Der Ingernieur” (Inżynier), którego był redaktorem.  Jego najważniejszą publikacją jest praca zatytułowana „Chemia węgla”, która napisał wspólnie z profesorem F. W. Hinchsenem, która zyskała międzynarodowy rozgłos.

Grudzień to nie tylko miesiąc kojarzący się ze Świętami Bożego Narodzenia i Nowym Rokiem, ale również czas, kiedy świętujemy rocznicę Wybuchu Powstania Wielkopolskiego. O randze tego wydarzenia w dziejach Wielkopolski, jako regionu i Polski, jako państwa, nie trzeba pisać. Ważne jest zaś to, żeby pamiętać. Pamiętać o ludziach, którzy dziewięćdziesiąt trzy lata temu oddali życie, utracili zdrowie albo poświęcili młodość, po to, aby w XXI wieku obecne pokolenia mogły cieszyć się wolną Polską.

W długi weekend wynikający ze Święta Niepodległości delegacja kibiców Lecha Poznań udała się na Litwę, gdzie miało miejsce wręczenie zebranych przez kiboli książek. Przypomnijmy, przed jesiennym meczem Kolejorza z Wisłą Kraków przeprowadzona została zbiórka polskiej literatury dla naszych rodaków na Litwie, którzy w wyniku wojennej zawieruchy pozostali poza granicami Rzeczpospolitej.

W ramach chwilowego wytchnienia od codziennej harówki postanowiliśmy wybrać się ze swoją lepszą połówką na kilkanaście dni do słonecznej Hellady. Jako że za bazę wypadową w głąb kontynentalnej Grecji przyjęliśmy leżące na północy Saloniki, nadarzyła się idealna okazja do sprawdzenia „na własnej skórze” sposobu dopingowania tamtejszych kiboli, bo przecież tak PAOK, jak i Aris należą się ścisłej greckiej kibicowskiej czołówki.

Rok 1956 nam Wielkopolanom kojarzy się jednoznacznie z Poznańskim Czerwcem. Jednak historia pokazuje, że nie tylko dla nas ta data ma szczególne znaczenie. Bo oto kilka miesięcy po walkach o „Wolność, Boga i Chleb” w Poznaniu, na ulice Budapesztu wyszli Węgrzy.

Wyszli, bo podobnie jak nasi dziadkowie mieli dość zapaści ekonomicznej i kiepskich warunków życia.  Do tego należy dodać jeszcze postępującą kolektywizację wsi, brak wolności słowa a także rządy terroru sprawowane przez Matyasa Rakosiego (mimo trzykrotnie mniejszej liczby ludności w stosunku do Polski, w więzieniach węgierskich siedziało trzy razy więcej więźniów politycznych niż u nas – przy praktycznym braku podziemia zbrojnego).  To wszystko spowodowało, że 23 października 1956 roku na ulice Budapesztu ludzie wyszli walczyć o lepsze jutro.

W gronie zainteresowanych serbską historią, kulturą i językiem, a przede wszystkim zajaranych serbską sceną kibicowską – pomysł wyjazdu do Serbii na któryś z meczów tamtejszej ekstraklasy dojrzewał już od jakiegoś czasu. W końcu zdecydowaliśmy się zobaczyć mecz pomiędzy Vojvodiną Novi Sad a Partizanem Belgrad - z uwagi na napięcie pomiędzy kibolami obu klubów te spotkania są, rzecz jasna po veciti derbi Belgradu, uważane za drugie w hierarchii najciekawszych widowisk kibicowskich w Serbii. Jedyną rozterką było wzajemne nałożenie się terminarzy (w ten sam weekend wypadł nam wyjazd do Krakowa), ale po początkowych wahaniach, zdecydowaliśmy się jednak ruszyć na południe w przysłowiowe „trzy auta dobrej bandy” ;).

Tym razem przedstawiamy wam ekskluzywny wywiad dla „Kiboli” z aktywnym kibolem serbskiej Vojvodiny Nowy Sad. Oprócz dokładnego przedstawienia sytuacji fanatyków „Voszy”, padają również pytania o opinie na temat naszej sceny, a także dotyczące konkretnie nas, czyli kiboli Lecha Poznań. Miłej lektury.

PRL, Mackiewicz nieznany do dziś.

Stosunek władz PRL do Mackiewicza oczywiście mógł być tylko jeden. W naszym kraju obowiązywała w stosunku do niego, jego twórczości absolutna cenzura. Taka reakcja władz komunistycznej Polski wydaje się być zrozumiała, logiczna... W związku z tym naturalną koleją rzeczy powinno być to, że zakazana twórczość Mackiewicza powinna znaleźć dla siebie miejsce w tzw. drugim obiegu, tworzonym przez środowiska KOR-u. Było jednak zupełnie inaczej. Otóż w 1977 r. powstaje Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWA.  Pojawiają się pierwsze jej publikacje tak jak np. „Folwark zwierzęcy” biuletyny informacyjne KORu. Okazało się, że tam gdzie nie sięga cenzura władz, sięgała jednak cenzura opozycji. Na jednym z tajnych zebrań oficyny to właśnie doskonale nam znany Adam Michnik stanowczo sprzeciwił się publikacji Mackiewicza słowami „Po moim trupie, nigdy!”  Sytuacja ta trwała aż do roku 1981. Wtedy to właśnie w stanie wojennym w niewielkim nakładzie pojawiają się „Kontra” i „Droga donikąd”. Dlaczego akurat wtedy udało się je wydać? Na to pytanie odpowiada Grzegorz Eberhardt – „Trzeba  było działań  generała  Jaruzelskiego,  jego stanu  wojennego,   by  (…)   inni  dowiedzieli  się  o  istnieniu  innego,   aniżeli  Stanisław,  Mackiewicza  (…) Trzeba  było  zaaresztować  Michnika  i  innych  szefów  opozycji,. Trzeba  było  zaaresztować  nadzorowana  przez  nich  poligrafię  (…)   aby tzw.  zwykli  ludzie,  zmuszeni  przez  okoliczności nauczyli się drukować.(…)I oto  Ci zwykli ludzie zaczęli wydawać to,  co  im się spodobało (…) Józef Mackiewicz zaistniał”.

W tegoroczne lato kilka turniejów Kiboli się już odbyło i każdy kto miał okazję uczestniczyć choć w jednym z nich, zapewne będzie miał co wspominać. My, Kibole z Kępna, również postanowiliśmy dorzucić cegiełkę do tych kibolskich wspomnień z tych wakacji i zorganizować turniej, który odbył się w sobotę – 6 sierpnia.

Oficjalne oświadczenie wszystkich grup kibicowskich Lecha Poznań.

W dniu 2 sierpnia 2011 r. odbyło się spotkanie wszystkich aktywnie działających grup kibicowskich Lecha Poznań. Na spotkaniu podjęliśmy zgodną decyzję o kontynuacji rozpoczętego w zeszłej rundzie protestu.

Decyzja spowodowana jest:
Narastającymi represjami stosowanymi wobec kibiców oraz niektórych klubów przez Rząd miłościwie nam panującego premiera Donalda Tuska oraz podległe mu Urzędy Wojewódzkie oraz służby mundurowe. Represje te nakładane są pod pozorem walki z chuligaństwem, a faktycznie obliczone są na niszczenie przez władzę oraz część mediów oddolnego ruchu społecznego, tworzonego przez kibiców.

Życie na emigracji, Mackiewicz wrogiem.

Po wojnie państwo Mackiewiczowie rozpoczęli kolejny etap swojego życia. Józef zaczyna współpracować z redakcjami emigracyjnych czasopism. M.in. „Kultury paryskiej” i londyńskich „Wiadomości” „Lwów i Wilno” – wydawcą tego ostatniego był jego brat Stanisław.  W 1955 r. Mackiewiczowie przenieśli się na stałe do Monachium. Lata emigracji były czasem, w którym powstały największe dzieła tego wielkiego antykomunisty. Mowa tutaj o „Drodze do nikąd”, „Karierowiczu”, „Kontrze”, „Zwycięstwie prowokacji”, „Nie trzeba głośno mówić” oraz „Watykanie wobec czerwonej gwiazdy”. Mackiewicz otrzymał w 1971 r. od Augusta Zaleskiego Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta. Natomiast w 1974 r. amerykański Uniwersytet z Kansas zgłosił Polaka do Nagrody Nobla. Ostatnie lata życia małżeństwo Mackiewiczów spędza w wielkiej biedzie, mieszkając w małym pokoiku z kuchenką. Tutaj znamienna jest relacja lekarza Pani Barbary, który opisuje jak odkładała wędlinę i ser z posiłków specjalnie dla męża, który miał przyjechać do szpitala żeby ją odwiedzić.  Ostatecznie pisarz umiera w Monachium 31 stycznia 1985 r. jego żona Barbara odchodzi z tego świata niecałe pół roku później.  Ich prochy spoczywają w Londynie.

Pomysł na zorganizowanie turnieju dla kibicowskiej braci pojawił się już jakiś czas temu, a udział w imprezie zorganizowanej przez FC Szamotuły utwierdził nas, iż warto podjąć wezwanie.

Przystąpiliśmy do organizacji, każdy z nas miał przydzielone zadanie. W dzień turnieju, około 8 rano, większość była załamana – ze względu na pogodę, jednak wypogodziło się.

Nie Mickiewicz, tylko Mackiewicz. Chociaż obaj są związani z Wilnem. I nie chodzi o Stanisława, do którego należał pseudonim „Cat”. Osoba, o której tutaj mowa była zwalczana za swój „antykomunizm do grobowej deski”. Ów postać kiedyś przedstawiła się tak.

„Kibic jest od kibicowania” – takim wyświechtanym frazesem posługują się ostatnio pseudo eksperci we wszelkich debatach, które dotyczą szeroko rozumianego problemu kibolstwa. Nie jest to prawda. Spora część trybun, ta fanatyczna część potrafiła się zorganizować. Polskie stowarzyszenia kibicowskie ze swoją działalnością zdecydowanie wyszły już poza trybuny stadionów.  Akcje charytatywne, zbiórki krwi, mikołajki dla dzieci z domów dziecka, upamiętnianie rocznic narodowych, opieka nad grobami, pomnikami – to tylko znikomy procent tego, czym się zajmuje polski kibic. Nie boimy się angażować także w sprawy kontrowersyjne, dyskusyjne dla części społeczeństwa. Wystarczy tutaj wspomnieć o poparciu dla sprawy serbskiego Kosova, udziale w kontrmanifestacjach przeciwko marszom równości, czy wreszcie w ostatnim Marszu Niepodległości. Robimy to, co uważamy za słuszne i zgodne z naszymi przekonaniami, nie oglądając się na medialne autorytety w postaci Gazety Wyborczej czy też telewizji TVN próbujące narzucić statystycznemu Kowalskiemu swój punkt widzenia, jednocześnie przekonując go, że jest on właściwy i jedynie prawdziwy. Czy tak jest w rzeczywistości? Czy oni mają rację? Każdy z nas zna odpowiedź na to pytanie.

Trzeci w obecnej przerwie między rozgrywkami turniej grup kibicowskich rozegrany został 25 czerwca w Obornikach.

W dniu 11 czerwca 2011 roku odbył się turniej Fan Clubów, z okazji 5-lecia FC MG. Zaproszone zostały ekipy z Owińsk, Rogoźna, Skoków, Bnina, Sekcja Luboń, oraz gospodarze - FC MG.

W czasach ostrej nagonki rządowo – medialnej na środowisko kibicowskie w Polsce przyszło nam, kibicom Lecha Poznań, wziąć udział w Marszu im. Rotmistrza Pileckiego – który był wyrazem pamięci i oddaniem czci osobie tego wielkiego Bohatera, ochotnika do Auschwitz. Warto dodać, iż taki marsz był organizowany w dwudziestu trzech polskich miastach.

Okres, w którym przyszło żyć czytającym niniejsze słowa, zwany przez kronikarzy XXI wiekiem, to czas pełen pośpiechu, wyścigu szczurów, upadku pewnych wartości, ale także czas wielkich możliwości. Jednakże patrząc na ostatnie wydarzenia człowiek dochodzi do wniosku, że pojawia się co raz więcej minusów. Absurdalne zakazy stadionowe i kary nakładane na kluby, krucjata antykibolska, która jest tematem zastępczym prawdziwych problemów, które trawią naszą Ojczyznę.

Zapraszamy wszystkich do lektury drugiego wywiadu, jaki pojawił się na Kibolach, tym razem z dr Dominikiem Antonowiczem. Nasz rozmówca jest doktorem socjologii, pracującym w Instytucie Socjologii UMK w Toruniu, fanatykiem Apatora Toruń i autorem pracy Kibice jako wspólnota niewidzialnej religii, do której link znajdziecie na końcu wywiadu. W trakcie pracy na uniwersytecie w Holandii zaliczał także wyjazdy drużyny Eredivisie, Twente Enschede.

Wywiad to spojrzenie na sprawy kibicowskie okiem socjologa, a zarazem kibola. Pytania zostały podzielone na trzy części: pierwszą dotyczącą fanatyzmu i kibicowania, drugą traktującą o polskiej scenie kibicowskiej, oraz trzecią mówiącą o kibicach zagranicznych.

„Cześć Powstańcom Wielkopolskim!” - pod tym hasłem około tysiąca kiboli Lecha Poznań, Wielkopolan, kombatantów NSZ i AK oraz gości z całej Polski zgromadziło się na Starym Rynku w Poznaniu, by przemaszerować ulicami miasta i tym samym uczcić sukces Powstańców Wielkopolskich sprzed 92 lat.

Niniejszym tekstem rozpoczynamy kolejną serię na Kibolach.

Tym razem będzie to wywiad.

Docelowo, wywiady mają być przeprowadzane z przedstawicielami różnych grup kibicowskich, a także z osobami, które piszą o kibicach i interesują się tematyką stadionowych fanatyków.

 Pierwszego wywiadu udzielił, doskonale wszystkim znany, Jerzy Dudała. Doktor nauk humanistycznych w dziedzinie socjologia sportu, autor książki Fani – chuligani. Rzecz o polskich kibolach.

W wywiadzie można znaleźć ciekawe poglądy osoby, która na mecze chodziła i jeździła na wyjazdy w latach 80tych i 90ych, na temat obecnej sceny kibicowskiej w Polsce.

Polecamy. Miłej lektury :).

Zapraszamy na relację z turnieju kibicowskiego w Bninie.

Około 350 osób zgromadził I Ogólnopolski Turniej Kibiców o Puchar Prezydenta Piły, który w stolicy północnej Wielkopolski odbył się w minioną sobotę, 8 stycznia 2010 roku.

Jest sobie portal. Od listopada 2005 roku publikujący najświeższe informacje z Wielkopolski. Podobno aż 60,82% internautów w Poznaniu wskazuje go jako pierwsze źródło informacji o Poznaniu. Ba! Odwiedza go aż 200 tysięcy unikalnych użytkowników miesięcznie! Skoro jest tak dobrze, to po co powstają takie teksty, jak ten opublikowany w dniu wczorajszym tj. 13 listopada: "Druga twarz kibiców Lecha Poznań" autorstwa Tomasza Woźniaka?

11 listopada w Warszawie środowiska narodowe i patriotyczne uczciły pamięć bohaterów, którzy walczyli o niepodległość naszej Ojczyzny. Kiboli Lecha Poznań nie mogło tam zabraknąć.

Jak się potajemnie dowiedziała Gazeta Wyborcza, z oficjalnego i ogólniedostępnego komunikatu Komisji Ligii, Lech Poznań został ukarany karą finansową za zaniedbania podczas meczu z Wisłą Kraków na własnym stadionie oraz zachowanie kiboli w Chorzowie. Dodatkowo nałożono karę zakazu udziału zorganizowanej grupy kibiców w jednym wyjazdowym meczu Ekstraklasy.

Niestrudzony "łowca" sensacji nie byłby sobą, gdyby nie rozminął się z prawdą. Raptem kilka zdań i znów łże. Towarzyszu Żytnicki: kibole w Chorzowie nie wyłamali żadnej bramy! Ich "przestępstwo" polegało na tym, że weszli z biletami w ręku, na przeznaczony dla siebie sektor. Zrozum to wreszcie. Nie pisz bzdur!

Z konsomolskim pozdrowieniem!

W swoim dzisiejszym tekście, Pan pożal się Boże redaktor Piotr Żytnicki, „demaskuje” związki „Wiary Lecha” z przestępcami. Wszystko to na podstawie opinii do sądu penitencjarnego, wydanego przez WL dla jednego z kibiców, nie będących członkiem Stowarzyszenia.

W ubiegły czwartek 23 września odbył się w Pile piknik dla dzieciaków zorganizowany przez Wiarę Lecha oraz FC Piła z okazji finału akcji „Przez życie z Wiarą w Lecha”. Ogromne zainteresowanie pilan – masa ludzi, tysiące rozdanych vlepek i fankart, liczne atrakcje i zabawy oraz gromkie „Kolejorz!” z gardeł przedszkolaków – tak po krótce można by podsumować ten niezwykły dzień.

Każdy, kto choć trochę interesuje się ruchem kibicowskim w Polsce i na świecie, zna i przynajmniej raz w życiu czytał jakiś numer To My Kibice lub To My Kibice Plus. Kopalnia wiedzy, szczególnie na tematy związane z kibolami spoza Polski. TMK – wiadomo - wuchta zdjęć, relacji ze spotkań, sporo specyficznych działów, np. To i owo... :), oraz innej maści informacji - naprawdę wysoki poziom. Choć spotkałem się z opiniami, że numery sprzed kilku lat były lepsze.

W dniu wczorajszym odbyły się dni Suchego Lasu. Impreza jakich wiele o tej porze roku. Jednym z elementów obchodów był barwny korowód, który przeszedł ulicami miasta. Wśród biorących udział nie mogło zabraknąć reprezentacji kiboli Kolejorza, głównie z Sekcji Suchy Las. Zebrało się w sumie około 30 osób "uzbrojonych" w bęben, kilka dużych flag i nieco pirotechniki. Szli na końcu stawki, ale i tak wyraźnie zaakcentowali kto jest Mistrzem Polski. W rozwinięciu wiadomości znajdziecie kilka zdjęć z tej imprezy. 

W sobotę 29 maja pilscy kibole Kolejorza zorganizowali Dzień Dziecka - obecnością zaszczyciły nas Domy Dziecka z Piły i Studzieńca - w sumie około 50 dzieciaków przez cały dzień bawiło się z Lechem Poznań.

Życie każdego człowieka składa się z obowiązków, ale także z przyjemności. I choć pojęcie to jest trudne do zdefiniowania, bo dla różnych osób oznaczać będzie coś innego, zastanówmy się trochę nad tym. Spędzamy nieraz nawet po kilkanaście godzin na dobę (wyścig szczurów) w pracy, a ta nie zawsze jest przecież lekka, łatwa i przyjemna. Niewielu spotkałem szczęściarzy, którzy twierdzą, że robią to, co lubią i kasują przy tym godziwe wynagrodzenie.Jak odbić stres związany z pracą? Najlepiej przyjemnościami. A te, jak już wspomniałem, bywają różne. Zakrapiana imprezka do rana, wypad z kumplami za miasto na motorach lub choćby romantyczna kolacja we dwoje, zakończona... no sami już wiecie czym.

Po sezonie 2008/2009 w którym graliśmy z powodzeniem w europejskich pucharach wychodząc z grupy Pucharu UEFA, zdobyliśmy Puchar Polski i zabrakło tylko mistrzostwa które można powiedzieć przegraliśmy na własne życzenie dlatego przed rozpoczęciem sezonu dla wielu celem numer 1 było zdobycie właśnie tego upragnionego tytułu mistrzowskiego w Polsce.

Na swoim blogu "Moje 29 zdań" redaktor Tomasz Zimoch opublikował dziś wpis na temat Lecha Poznań i jego kiboli. Jakże inny od medialnego szumu, z którym mamy do czynienia po sobotniej nocy na Starym Rynku!

Ze zdumieniem przeczytałem zamieszczony w dniu 17.05.2010r w Gazecie Wyborczej, wydanie poznańskie tekst autorstwa redaktorów Piotra Żytnickiego i Seweryna Lipońskiego Po fecie na rynku:  trzeba sprzątać i naprawiać. Jest to już kolejny przejaw twórczości wychodzący spod "pióra" P.Ż., w którym szkaluje on kiboli Kolejorza i Stowarzyszenie "Wiara Lecha". Nie wiem  skąd bierze się ta wyraźna niechęć Pana Piotra do wszystkiego co jest związane z Lechem? Mogę tylko domniemywać, że jej źródło bije w Warszawie, przy ul.Czerskiej. Jego artykuły doskonale wpisują się bowiem w swoistą krucjatę przeciwko zorganizowanym ruchom kibicowskim, prowadzoną przez dziennikarzy (?) tego czasopisma, do spółki z przedstawicielami innego koncernu medialnego.

W mediach pojawiły się pierwsze negatywne opinie dotyczące świętowania zdobycia Mistrzostwa Polski przez poznański KKS. Oczywiście winowajcą staje się powoli Wiara Lecha, organizacja, która we wszystkich swoich mediach zamieściła odezwę: Porządek musi być – jak świętować Mistrzostwo Polski. Teraz nadszedł czas na kolejny krok prawdziwych kiboli. Stowarzyszenie Wiara Lecha zobowiązuje się do pokrycia kosztów naprawy zabytków, które ucierpiały podczas świętowania.

(...)Pełnią rolę swoistych kapłanów, o czym świadczy przykład kibiców jednego z argentyńskich klubów i opis zachowania pozostałych kibiców, w sytuacji gdy grupa najzagorzalszych kibiców wchodzi na stadion: „Sektor był już gotowy na przyjęcie hinchadas, czyli najgorętszych fanatyków! Weszli na stadion zwartą grupą, z wielką pompą, wraz z rytmem bębnów i innych instrumentów. […] Cały młyn rozstępuje się wówczas na boki, robiąc im przejście”.(...)

To tylko fragment pracy dr Dominika Antonowicza i Łukasza Wrzesińskiego z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, pt. "Kibice jako wspólnota niewidzialnej religii". Zachęcamy do ściągnięca całego opracowania. Linki do tekstu i prezentacji znajdziecie w rozwinięciu newsa.

Historia Lecha oficjalnie rozpoczyna się 19 marca 1922r, gdy KS Lutnia Dębiec został wpisany w poczet członków PZOPN. Choć początków klubu można się doszukać już w roku 1919, kiedy to powstała ogólnopolska organizacja Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Najmniejszą komórką tego stowarzyszenia były koła parafialne. Jedno z takich działało na podpoznańskim Dębcu. Było ono protoplastą późniejszego klubu Lutnia.

Dzisiaj trochę nietypowo. Trochę sentymentalnie, smutno... Miniony tydzień to czas zadumy, nostalgii, wspomnień. To okres, w którym zadaliśmy sobie wiele pytań, niektóre  pozostaną bez odpowiedzi. Pewne wydarzenia na zawsze pozostaną w naszych myślach i sercach. Życie jednak płynie dalej, bo płynąć musi.

Chcąc uciec od wszechobecnego we wszystkich mediach tematu narodowej tragedii, zupełnie przypadkiem, podczas przeglądania internetu natrafiłem na pewien film. Bez żadnego słowa, opowiadał on historię, która stała się inspiracją do tego tekstu.

Znany jest już ostateczny wzór kamizelek odblaskowych, jakie w ramach akcji „Przez życie z Wiarą w Lecha” otrzymają tysiące przedszkolaków w całej Wielkopolsce – Finał akcji będzie miał miejsce już w czerwcu. W sumie zamówiliśmy aż 52 tysiące kamizelek, które trafią do najmłodszych kibiców. W sumie w naszej akcji weźmie udział ponad 500 przedszkoli z całej Wielkopolski.

Pełen tekst znajdziesz na stronie Wiary Lecha na Facebooku.

Zapraszamy do zapoznania się z galerią zdjęć z wczorajszego meczu Lech - Arka. W rozwinięciu newsa, znajdziecie także jeden film.

Już dzisiaj kolejny mecz na stadionie przy ul.Bułgarskiej. Tym razem, na drodze rozpędzonej w drodze po Mistrzostwo niebiesko-białej lokomotywy stanie "zaprzyjaźniona" Arka Gdynia. Cudzysłów w tym zdaniu pojawia się z tego powodu, że tak jak na trybunach można się spodziewać wielu oznak wzajemnego braterstwa, tak na boisku już tak pięknie nie będzie - kości będą trzeszczały. Wydaje się, że dla podopiecznych Jacka Zielińskiego, ten mecz powinien być spacerkiem, jednak należy wziąć pod uwagę fakt, że Kolejorz nie odniósł zwycięstwa w żadnym z ostatnich sześciu spotkań rozegranych z Arką.

W tym tygodniu emocje związane z Kolejorzem zaczęły się długo przed pierwszym gwizdkiem. W poniedziałek w Gazecie Wyborczej pojawił się  „wywiad”, a następnie artykuł oczerniający klub i kibiców Lecha Poznań. Czara goryczy przelała się, KKS Lech Poznań SA wypowiedział umowę patronacką Agorze SA, kibice zapowiedzieli bojkot produktów tej firmy, a media wyraziły poparcie trybun.

Dziś mija piąta rocznica śmierci największego z Polaków Karola Wojtyły - Papieża Jana Pawła II. Minęło już pięć lat od tego wydarzenia, ja jednak w dalszym ciągu nie potrafię znaleźć słów, które właściwie oddawałyby to co czułem wtedy. Wielki ból, cierpienie. W jednej chwili odszedł Ktoś, kto towarzyszył mi przez całe życie.

Pamiętam, jak dzień wcześniej byłem na meczu Lech-Pogoń, jak któryś z kiboli wtargnął na murawę i przekazał tę hiobową wieść. Jak się później okazało, przedwczesną o ponad 24h. Pamiętam piłkarzy stojących w kółku, na środku boiska, pamiętam krzyż z rac i wspólnie odśpiewany Hymn Państwowy. Jak wielu z nas, miałem wtedy łzy w oczach, płakałem. Dziękuję, że mogłem być wtedy z Wami. Może niektórzy tego nie zrozumieją, ale dla mnie Lech Poznań to jest druga rodzina, stadion to drugi dom.

Niniejszy tekst powstał nie tylko z nieskrywanej próżności, ale również z racji rozpoczętego niedawno bojkotu mediów należących do koncernu Agora S.A. Właśnie teraz potrzeba nam wartościowej alternatywy przy czym nie ukrywam, że skupiłem się na przychylnych nam mediach. Mam nadzieję, że wśród cytowanych poniżej nasi czytelnicy znajdą coś dla siebie.

W ostatnich dwóch tekstach zamieszczonych w Gazecie Wyborczej znalazło się wiele insynuacji, przeinaczeń, półprawd, kłamstw i manipulacji. Jak wielkie było ich nasycenie świadczą konsekwencje, o których już pisaliśmy: zerwanie umowy patronackiej przez Zarząd Lecha oraz rozpoczęcie bojkotu dziennika na forum kibiców Lecha. W dalszej części przedstawiona zostanie lista nieprawdziwych informacji podanych przez Gazetę Wyborczą.

„Kibole” już od miesiąca prezentują świat kibiców przedstawiany przez nich samych. Pokazujemy obraz mocno kontrastujący z „gębą” przypisywaną nam przez niektóre media. Relacje z meczów poznańskiego Lecha, raporty z kraju i ze świata, kibolska publicystyka, przyśpiewki, galeria oraz biblioteka video dostępne są pod adresem kibole.wiaralecha.pl.

Na skutek różnych perturbacji do Krakowa docieramy około 12, w 3 osoby. Meldujemy się pod kasami stadionu dumy Nowej Huty. Koledzy, którzy zdecydowali się na wyjazd last minute kupują sobie bilety. Sprawdzili w praktyce tempo sprzedaży, które doprowadzało do białej gorączki kibiców Pasów.

W 153 numerze programu meczowego Heeeej Lech na mecz z Cracovią Kraków ukazał się wywiad z prezesem stowarzyszenia Wiara Lecha, Krzysztofem Markowiczem.

Udostępniamy go na naszych stronach.

Cytując forum: "Kibol, który zjadł nieświeżego tatara i nie zapił go syropem" .

Kibol to po poznańsku kibic. Idąc dalej tym tropem czy możemy pokusić się o definicję kibica? Ilu ludzi tyle definicji. Inny obraz budują media, inny sympatycy Ligii Mistrzów, jeszcze inni kibice naszych rodzimych klubów. Istnieją jednak pewne uniwersalne modele, którymi można się wesprzeć próbując zdefiniować prawdziwego kibica. Uwaga - będzie sporo semantyki :)

Za nami pierwsza kolejka rundy rewanżowej, choć formalnie trzecia. Ponoć już wiosenna, ale ktoś chyba zapomniał utopić marzannę. Mecz Polonia Warszawa - Lech Poznań grano w samej Stolicy, ale na kart... ups! na Konwiktorskiej. W tych oto dziwnych okolicznościach piłkarze Kolejorza z Poznania pokonali Kolejarza z Warszawy.

W minioną sobotę 20.02.2010, w godzinach wieczornych odbył się IV Turniej kibiców Lecha, organizowany przez FC Bnin. Impreza rozpoczęła się nietypowo, bo od „pozdrowień” skierowanego do służb mundurowych. Wywieszono także okazjonalne transparenty, w tym 13-metrowy o treści „W JEDNOŚCI SIŁA – NIE ZATRZYMACIE NAS A.C.A.B.” oraz dwa mniejsze wywieszone przez FC Leszno i Sekcję Rataje o podobnej tematyce.

Prezentujemy najczęściej zadawane pytanie na temat Stowarzyszenia. Wraz z odpowiedziami :)